Metody pracy terapeutycznej:


Psychoterapia krótkoterminowa

Psychoterapia krótkoterminowa to forma pomocy polegająca na rozmowie prowadzącej do zmian w życiu człowieka, który cierpi i nie potrafi poradzić sobie w życiu. Zadaniem terapeuty jest dawanie wsparcia i umożliwienie klientowi spojrzenie na swoje dotychczasowe wybory z innej perspektywy. Terapeuta ma ułatwić analizę, nazwanie, uporządkowanie i zrozumienie problemów przez klienta. W tej formie terapii wykorzystuje się twórczą rolę nieświadomości oraz próbuje się odnaleźć w osobistych historiach wewnętrznych zasobów. Terapia ta jest zorientowana raczej w stronę przyszłości niż przeszłości i zdecydowanie skoncentrowana na zasobach, a nie na deficytach. Psychoterapia krótkoterminowa pozwala czerpać z wcześniejszych doświadczeń sytuacji trudnych i sposobów radzenia sobie z nimi, uczyć się twórczo i aktywnie kształtować własną przyszłość, zwiększać elastyczność zachowania i możliwości wyboru, stawiać sobie pytania i na nie odpowiadać. Klient dokonuje oceny swojego postępowania z zastosowaniem kryterium, czy sprzyja ono wartościom dla niego ważnym. Skutkiem terapii jest ukierunkowanie i wzmocnienie zachowań prowadzących do uzyskania tego, na czym klientowi zależy.

W Naszej pracy szanujemy i respektujemy podstawowe prawo każdego człowieka, jakim jest możliwość dokonywania własnych, wolnych sądów i wyborów, zakładając neutralność jako podstawowy warunek pomocy każdemu człowiekowi niezależnie od jego przekonań, wyznania religijnego, przynależności etnicznej i społecznej.

Terapia poznawczo-behawioralna opiera się na założeniu, że sposób postrzegania rzeczywistości, odzwierciedlony w schematach poznawczych danej osoby leży u podstaw wielu objawów psychopatologicznych, problemów emocjonalnych, determinuje zachowania i sposoby wchodzenia w relacje z innymi. Schematy poznawcze, sprzężone z nimi stany emocjonalne i zachowania są rezultatem procesu uczenia się. Efekt terapeutyczny – wpływ na będące źródłem cierpienia, dyskomfortu emocje i zachowania osiągany jest poprzez modyfikację schematów poznawczych. Jest to terapia, w której istotny element stanowi psychoedukacja i partnerska współpraca klienta i terapeuty. Zazwyczaj w przebiegu terapii poznawczo-behawioralnej na początku kładzie się największy nacisk na myśli automatyczne, czyli elementy poznania najbliższe świadomości. Terapeuta uczy klienta rozpoznawać je, oceniać i zmieniać w celu złagodzenia nieprzyjemnych objawów. Następnie koncentruje się na przekonaniach, leżących u podstaw nieprzystosowawczych myśli klienta i wpływających na wiele zdarzeń w jego życiu. Przy użyciu najróżniejszych metod terapeuta i klient wspólnie weryfikują prawdziwość wybranych przekonań pośredniczących i kluczowych, a następnie modyfikują je tak, aby klient zaczął wyciągać nowe wnioski i inaczej interpretować zdarzenia. Im dalej sięga zmiana najgłębszych przekonań, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo nawrotu problemu.


Psychoterapia długoterminowa

Analityczna psychoterapia indywidualna Jest metodą terapii długoterminowej i nastawiona jest na bardziej kompleksową modyfikację osobowości pacjenta. Leczenie opiera się na relacji terapeutycznej, która już sama w sobie stwarza warunki do zmiany, a z latami nabiera głębokości i zrozumienia doświadczeń terapeutycznych. Psychoterapia dotyczy analizy dolegliwości i funkcjonowania pacjenta na trzech płaszczyznach - „tu i teraz” w teraźniejszości, przeszłości i relacji klient - terapeuta. Analityk motywuje i wzmacnia drogę do wglądu w nieświadome, wyparte obszary osobowości pacjenta. Zaprasza do wolnych skojarzeń, omawiania snów, fantazji, pragnień.
Analiza daje uświadomienie sobie własnych konfliktów, które tracą swoją moc gdy są odkryte. Ustępują lęki, zanikają objawy psychosomatyczne, klient świadomie i krytycznie rozpoznaje własne możliwości, akceptuje ograniczenia, odkrywa w sobie potencjał, który otwiera drogę do trwałego poczucia własnej wartości, miłości, samorealizacji.
Terapia analityczna jest jednak absorbującą i trudną formą pomocy. Wymaga często wieloletniego zaangażowania w proces leczenia, który jest kosztowny pod wieloma względami. Czas, finanse, ból, zmienność nastroju podczas leczenia - mogą zniechęcać do długoterminowej terapii. Jednak zaangażowanie i wysiłek stwarza szansę na ustąpienie cierpienia, z którym zgłaszał się pacjent.
Oferujemy indywidualną terapię analityczną dla osób dorosłych i młodzieży.

Analityczna psychoterapia grupowa Podobnie jak w przypadku kontaktu indywidualnego analityczna terapia grupowa dąży do zidentyfikowania nieświadomych konfliktów, które blokują twórczy rozwój jednostki i utrzymują destrukcyjne symptomy. Tutaj leczenie odbywa się poprzez grupę i przy udziale grupy. Grupa terapeutyczna ma za zadanie naprawić to co zepsuła grupa pierwotna (rodzina). Mnogość interakcji pomiędzy poszczególnymi uczestnikami między sobą; poszczególnymi uczestnikami a terapeutą i grupą jako całością stwarza środowisko do leczenia i rozpoznawania własnego funkcjonowania. Sesje mają nieustruktualizowany charakter, oparte są na procesie i analizie treści wnoszonych przez członków grupy.
Pacjent leczy się poprzez bycie w grupie i indywidualne uczestnictwo. Grupa stwarza możliwość lustra dla własnych dolegliwości i zachowań, rozbraja schematyczne, nieświadome postawy, daje wsparcie, nadzieję. Dotarcie do źródeł własnych dysfunkcji, powoduje, że tracą one swoją aktualność i zanikają, stwarzając miejsce na twórczy rozwój.
Terapeuta podąża za grupą, analizuje proces grupowy w kontekście rozwoju grupy i psychospołecznego rozwoju człowieka. Jest życzliwym towarzyszem, wspierającym potencjał uczestników i grupy.


Terapia DDA

Proponujemy Państwu dwuletnią grupę terapeutyczną dla osób charakteryzujących się cechami syndromu DDA (Dorosłych Dzieci Alkoholików).
Program zawiera oddziaływania terapeutyczne w ujęciu terapii behawioralno-poznawczej i analitycznej.
Pracujemy w ten sposób już od kilku lat i dostrzegamy zalety takiego połączenia podejść terapeutycznych w leczeniu osób z rodzin dysfunkcyjnych.

I Rok
Pierwszy rok terapii (to leczenie w podejściu behawioralno-poznawczym) zakłada realizację celów:
1. Przekazanie wiedzy umożliwiającej zrozumienie funkcjonowania systemu i ról członków rodziny dysfunkcyjnej,
2. Przeprowadzenie bezpiecznie uczestników przez proces ożywienia doznanych krzywd i umożliwienie przeżycia żalu po stracie utraconego dzieciństwa,
3. Odbarczenie z poczucia winy i emocjonalne leczenie zranień doświadczonych we wczesnych okresie życia,
4. Nabywanie bądź usprawnianie funkcjonowania w obszarach dających konstruktywną wizję własnego życia tj. Asertywność, komunikacja, twórcze rozwiązywanie problemów, wyrażanie i przeżywanie emocji, autoprezentacja,
5. Wspieranie osób uczestniczących w programie w dokonywaniu pozytywnych zmian i towarzyszenie im w procesie związanym z rozwojem osobistym i rodzinnym.
Sesje terapeutyczne zawierają psychoedukację; ćwiczenia warsztatowe; analizę materiału z ćwiczeń, analizę genogramów; rysunków; tekstów związanych z tematyką sesji, programu.

Etapy pracy:

I Etap: Zawiązywanie grupy.
1. Praca nad wypracowaniem zasad grupowych, tworzeniem poczucia bezpieczeństwa i akceptacji, rozwój otwartości,
2. Integracja grupy,
3. Edukacja na temat uzależnienia, rozwoju, czynników, objawów choroby,
4. Diagnoza problemowa syndromu (nazwanie podstawowych problemów).

II Etap: Praca ukierunkowana na osiągnięcie wglądu w model funkcjonowania rodziny dysfunkcyjnej.
1. Rozpoznanie skryptów rodzinnych,
2. Rozpoznanie wzorców (ról), funkcjonowania rodziny: rola ojca, rola matki, role dzieci,
3. Omówienie relacji współuzależnieniowych jako destrukcyjnych, utrwalonych zachowań powstałych w skutek wieloletniego stresu,
4. Rozpoznanie nieuświadomionych przekazów,
5. Genogram.

III Etap: Praca nad krzywdą (przeżywanie żalu, gniewu, smutku, poczucia winy).
1. Dotarcie do wspomnień i uczuć z okresu dzieciństwa,
2. Przeżycie uświadomionych emocji,
3. Zatrzymanie negatywnych samoocen i uczuć,
4. Praca nad odzyskiwaniem poczucia własnej wartości i godności osobistej.

IV Etap: Recepty na miłość.
1. Rozbrajanie rodzinnych negatywnych skryptów na przyszłość „toksyczny spadek” („dzięki temu jaki był mój dom, to ja…”)
2. Cechy zdrowo funkcjonującego systemu rodzinnego,
3. Poznawanie i uświadamianie własnych możliwości w zakresie budowania bliskich więzi.

V Etap: Praca dotycząca tematyki - tożsamość męskość/kobiecość i usprawnianie umiejętności dających konstruktywny rozwój.
1. Kim jestem? Jaki/a chcę być? Jak mam żyć, aby było lepiej?
2. Jak wyobrażam sobie swoje dalsze postępowanie?
3. Co jeszcze mogę zrobić aby kontynuować swój rozwój osobisty?

II Rok
Ostatni etap w pierwszym roku jest wstępem do dalszej pracy w roku drugim. Proponowane przez nas treści pozostawiamy coraz bardziej do szerszej analizy na grupie. Kończą się ćwiczenia i zadania, które uczestnicy mieli realizować podczas sesji bądź pomiędzy sesjami.
Praca terapeutów staje się mniej dyrektywna, minimalizuje się również, obszerny w pierwszym roku, element psychoedukacji.
Naszym celem jest stopniowe i najłagodniejsze przejście z jednej formy do drugiej. Jednak z doświadczenia wiemy, że mimo wspólnych starań, grupy i prowadzących, trudności są nieuniknione i towarzyszące wszelkim zmianom. Omawiamy emocje i przemyślenia dotyczące proponowanego przez nas leczenia.

Rok drugi to:

1. Analiza własnych konfliktów w kontekście nabytej wiedzy i uświadomionego zaburzonego procesu rozwojowego.
2. Analiza własnego ja i trwała separacja od przekazów rodzinnych,
3. Radzenie sobie z lękiem przed przyszłością,
4. Budowanie więzi interpersonalnych,
5. Dalsza praca nad nazywaniem i wyrażaniem emocji,
6. Pogłębianie wglądu w dotychczasowe funkcjonowanie,
7. Próby bądź kontynuacja samorealizacji.

Rok drugi w programie jest prowadzony w podejściu analitycznym, gdzie terapeuci są bardziej wycofani, słuchający, podążający za procesem grupowym a nie nadający mu tor w postaci zadań, czy tematu sesji.
Zachęcamy do wolnych skojarzeń, omawiania snów, dzielenia się przemyśleniami dotyczącymi doświadczeń życiowych, terapii, innych członków grupy, prowadzących.

Program kończy się podsumowywaniem wspólnej pracy, analizą efektów, weryfikacją celów i oczekiwań uczestników.